موسیقی کلاسیک و ارکستراسیون

تاریخچه ارکستراسیون و سازهای موسیقی کلاسیک

یونانیان قدیم در نمایشهای خود عده ای خواننده و بازیگر به نام  کروس (chorus) را در مکانی مخصوص بین صحنه و تماشاگران قرار می دادند و این مکان را ارکسترا(orchestra) می نامیدند.

با آنکه بعد از یونانیها بیش از هزار سال است این سنت متروک شده است،اما در قرون ۱۶ و ۱۷ میلادی در نمایشها از نوازندگانی استفاده می شد که به تقلید از یونانیان برای آنها محلی در پایین صحنه نمایشی در نظر گرفته می شد و بتدریج به نام ارکسترا از نام مکان به خود گروه نوازندگان گذارده شد.

در ابتدا سازهای قدیمی مانند عود،ویولا،کلاوسن و گاهی ارگ جزء ارکستر بود.ارکستری که در سال ۱۶۰۰ میلادی با اراتوریوی کاوالیدی همراهی می کرد از یک کلاوسن،یک هارپ،دوفلوت و یک ویولا تشکیل شده بود و در سال ۱۶۰۷ مونتوردی در اپرای ارفئو ارکستر وسیعتری را بکار گرفت.

سازهای زهی، کلاوسن،هارپ،عود،ویولون ،ویولا ،ویولونسل ،باس،کنترباس و تعدادی سازهای بادی مانند شیپور،فلوت ،ترومپت،کرنه و تعدادی ارگ در ارکستر وی بکار گرفته شده بودند و آهنگسازان دیگر نیز با تغییر تعداد سازها ارکسترهایی را می ساختند.اما هایدن نخستین کسی بود که ارکستر سمفونی را از ترکیب سه گروه اصلی سازهای زهی،سازهای بادی و سازهای ضربی به وجود آورد.

ارکستر ۱۸ نفره هایدن اغلب سازها را بکار گرفتند و بعدها موتسارت کلارینت و ترمین را نیز به ارکستر اضافه نمود و پیکلو ارکستر را غنی تر نمود و بعدها بتهوون ،واگنر،برامس و چایکوفسکی به سازهای بادی و ضربی ارکستر اهمیت و توجه ویژه ای کرده و جلوه و اثر بهتری را برای ارکستر ایجاد نمودند.