سوررئالیسم

ما برای شناخت معنای این واژه از  آندره برتون (Andre Breton) وام خواهیم گرفت، او می‌گوید:سوررئالیسم، اسم مذکر، حالت ناآگاهانه ناب روحی است که به قصد بیان کردن عمل واقعی اندیشه‌ی آدمی چه به صورت شفاهی یا کتبی یا هر شیوه‌ی دیگر بدون کنترل عقل و خارج از قلمرو اندیشه‌های زیبائی‌شناسی و اخلاق صورت می‌گیرد.

در کارهای سوررئالیست‌ها بسیاری از فرضیه‌های روانی و بیماری‌های روحی و عصبی را می‌توان مشاهده نمود. همانگونه که خیلی بیش‌تر در پرده‌ی روز محشر اثر ژروم بوش (Gerome Bosch) این خصیصه را در چهره‌هائی که او از جهمنی‌ها ساخته است، مشاهده کرده‌ایم.

سوررئالیسم علی رغم این نگرش به خلق دیدگاه‌های تجسمی و قانونی نظر دارد.

ابتدا نقاشان شکل‌گرای ناب (Purs Plasticiens) هم چون پیکاسو، پل کله (Paul Klel)، کی ریکو (Chirico) و ماکس ارنست به این جنبش پیوستند، سپس آندره ماسون (Andre Masson) این حالت خود به خودی‌بودن را از نمای را  خود می‌پذیرد و با ورود پرهیاهوی میرو (Miro) این خودبه خودی هیجان روح به اوج خود می‌رسد و تانگی (Tanguy) با نمایاندن تصاویری هم چون ته دریاها گوئی از آینده خبر می‌‌دهد و سرانجام سالوادور دالی با تکنیکی بی‌نهایت قهقرائی و میسونیه‌وار (Meissonier) و  با بی‌قیدی‌ای کلی‌منشانه ترس آمیخته به احترام را در ما  بر می‌انگیزد.

سوررئالیسم با ترسیم چنین دنیائی کامل طرفداران زیادی می‌یابد، به طوری که تمامی هنرمندان، خواه بزرگ و خواه کوچک، را به گرد خود فرا می‌خواند همانگونه که سمبولیسم شعر را تسخیر می‌کند.