فوویسم

تحولات اجتماعی منجر به پیدایش گرایش‌های تازه در پهنه‌ی هنر گشت که بیش‌تر شکلی مصنوعی داشتند بهترین نمونه از این دست را می‌توان در فوویسم جست و جو کرد،

که زائیده‌ی کشش‌های فردی نقاشانی است که، گرچه چندان شباهتی به یکدیگر ندارند امّا، همگی از دگرگونی‌هائی متأثرند که نقاشانی چون سزان، گوگن یا سورا در شیوه‌ی رنگ‌آمیزی و با نوع نگاه به موضوع تصاویر خود پدید آورده بودند.

اوج فعالیت‌های فووها به سال‌های ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۶ برمی‌گردد. آن‌ها وابسته به امپرسیونیسم هستند امّا، با گذاردن تک رنگ‌های ناب در کنار هم، روح تازه‌ای به این مکتب بخشیدند.

وقتی آن‌ها برای اولین بار آثار خود را، در سالن پائیزی در سال ۱۹۰۶، به نمایش گذاشتند لوئی وکسل (Louis Vauxelles)، منتقد هنری آن زمان، پس از تماشای تابلوهای آن‌ها، که لبریز از رنگ‌های ساختگی و درخشنده هم چون شعله‌‌ی آتش بود. فریاد برآورد: “قفس فووها”.

فو به معنی حیوان درنده است و این نام پس از آن بر این گروه اطلاق شد.