فوویسم

با سلام و درود خدمت همراهان  و هنر دوستانِ سایت سونراستور،در این مقاله سعی داریم تا در مورد مکتب فوویسم اطلاعات مختصری را بیان کنیم،امید است از خواندن این مطلب لذت کافی را ببرید.

فوویسم مکتب گروهی از نقاشان در فرانسه بود،که آثارشان را با دورگیری های زمخت ،رنگ های نامتعارف و تند و  شکل های ساده می کشیدند.و همچنین از سه بعد نمایی و سایه روشن دوری می کردند.

این سبک بین سالهای ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۸ در فرانسه شکل گرفت و تا جنگ جهانی اول ادامه داشت.

نقاشان فوویست آثارشان را با استفاده از رنگ های شفاف و خالص به شکلی پرخاشگرانه،پرشور و زمخت خلق می کردند.این نقاشان خواست های درونیشان را به نشان دادنِ واقعیت بیرونی ترجیح می دادند.

هنرمندان معروف این مکتب:

آندره دورن،هنری ماتیس و موریس دو ولامینک هسته اصلی گروه فوو ها را تشکیل می دادند.

تحولات اجتماعی منجر به پیدایش گرایش‌های تازه در پهنه‌ی هنر گشت که بیش‌تر شکلی مصنوعی داشتند بهترین نمونه از این دست را می‌توان در فوویسم جست و جو کرد،که زائیده‌ی کشش‌های فردی نقاشانی است که، گرچه چندان شباهتی به یکدیگر ندارند امّا، همگی از دگرگونی‌هائی متأثرند که نقاشانی چون سزان، گوگن یا سورا در شیوه‌ی رنگ‌آمیزی و با نوع نگاه به موضوع تصاویر خود پدید آورده بودند.

اوج فعالیت‌های فووها به سال‌های ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۶ برمی‌گردد. آن‌ها وابسته به امپرسیونیسم هستند امّا، با گذاردن تک رنگ‌های ناب در کنار هم، روح تازه‌ای به این مکتب بخشیدند.

وقتی آن‌ها برای اولین بار آثار خود را، در سالن پائیزی در سال ۱۹۰۶، به نمایش گذاشتند لوئی وکسل (Louis Vauxelles)، منتقد هنری آن زمان، پس از تماشای تابلوهای آن‌ها، که لبریز از رنگ‌های ساختگی و درخشنده هم چون شعله‌‌ی آتش بود. فریاد برآورد: “قفس فووها”.

فو به معنی حیوان درنده است و این نام پس از آن بر این گروه اطلاق شد.